Unia Europejska

Myśl o zjednoczonej Europie od dawna była marzeniem wielu filozofów. Victor Hugo, wybitny francuski pisarz i polityk XIX wieku, romantyczny przywódca Francji mówił o Stanach Zjednoczonych Europy, jednakże liczne konflikty zbrojne skutecznie uniemożliwiały realizację tych planów.

Na nowo owa myśl zrodziła się w umysłach przywódców państw europejskich, którzy pragnęli zapoczątkować nowy rozdział w dziejach współczesnej Europy. Konrad Adenauer, Winston Churchill, Alcide de Gasperi oraz Robert Schuman - te nazwiska stały się synonimem myśli zjednoczeniowej.

Założona 9 maja 1950 roku Europejska Wspólnota Węgla i Stali Europäische Gemeinschaft für Kohle und Stahl miała oprócz wymiaru gospodarczego również znaczenie symboliczne - te ważne gałęzie gospodarki, niezbędne w prowadzeniu działań wojennych stały się teraz instrumentem pojednania i pokoju.

Ale proces jednoczenia się Europy postępował dalej. Już w 1957 roku na mocy Traktatów Rzymskich zostały powołane do życia Europejska Wspólnota Gospodarcza Europäische Wirtschaftsgemeinschaft oraz Europejska Wspólnota Euroatom Europäische Atomgemeinschaft. Wspólny rynek towarów i usług miał stać się odtąd dalszym czynnikiem jednoczącym państwa Europy. Przedsięwzięcia te okazały się na tyle dużym sukcesem, że do 6 państw, które początkowo przystąpiły do wspólnoty: Belgii, Francji, Niemiec, Włoch, Luksemburga i Holandii już wkrótce dołączyły kolejne: Dania, Irlandia i Wielka Brytania (1973 rok). Jednocześnie wspólne działania dotyczyły coraz to kolejnych obszarów polityki - socjalnej, regionalnej, ochrony środowiska.

Na początku lat 80-tych XX wieku do wspólnoty dołączyła Grecja (1981 rok), zaś pięć lat później państwa Półwyspu Iberyjskiego: Hiszpania i Portugalia.

Lata 90-te ubiegłego stulecia stanowiły okres daleko idących zmian i reform wewnątrz-wspólnotowych. Traktat z Maastricht, podpisany w roku 1992 miał za zadanie przygotować wspólnotę na dalsze rozszerzenie oraz usystematyzować prawa i obowiązki wynikające z członkostwa w niej. Zmienił także nazewnictwo ze Wspólnoty na Unię Europejską. Traktat ten się także nieoficjalną konstytucją Wspólnoty a także przygotowywał jedną z najbardziej spektakularnych akcji w dziejach współczesnej Europy - wprowadzenie jednej wspólnej waluty EURO jako oficjalnego środka płatniczego wewnątrz Wspólnoty.

Kolejny traktat, podpisany pięć lat później w Amsterdamie, ratyfikowany przez wszystkie państwa Unii, zawierał drobne poprawki i uzupełnienia. Precyzował on drogi rozwoju Unii na lata kolejne, a także zawierał zapis o dalszym rozszerzeniu Unii, m.in. na wschód.

Rok 1995 przyniósł kolejne powiększenie Wspólnoty o trzy państwa: Austrię, Finlandię i Szwecję i tak oto Norwegia stała się jedynym państwem skandynawskim, nie należącym do Unii Europejskiej.

Ostatnim i chyba najważniejszym z punktu widzenia Polski i Polaków był traktat popisany w Nicei w 2001 roku. Ratyfikował on plan rozszerzenia Unii o kolejnych 10 państw, tworząc zapisy umożliwiające ów proces, natomiast 13 grudnia 2002 roku na szczycie w Kopenhadze ostatecznie potwierdzono przyjęcie z dniem 1 maja 2004 roku 10 nowych członków Wspólnoty m.in. Polski.

Od tego dnia 25 państw Europy: Belgia, Francja, Niemcy, Włochy, Luksemburg, Holandia, Dania, Irlandia, Wielka Brytania, Grecja, Hiszpania, Portugalia, Austria, Finlandia, Szwecja, Cypr, Republika Czeska, Estonia, Litwa, Łotwa, Polska, Węgry, Słowacja, Słowenia oraz Malta ostatecznie zamknęło pewien rozdział w dziejach współczesnej Europy, stając się w pewnym sensie jednym podmiotem polityczno-gospodarczym.

Od 1 stycznia 2007 roku Unia Europejska liczy już 27 krajów czlonkowskich. Do Wsólnoty dolączyly Bulgaria wraz z Rumunią.